Ο Πρωθυπουργός κ. Stephan Weil, ως αρχιδήμαρχος Αννοβέρου σε πανήγυρη της ενορίας μας. |
21/2/13
Η ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΣΑΞΩΝΙΑΣ
14/2/13
Δήλωσις ἐπί τῇ ἀνακοινώσει τῆς παραιτήσεως τοῦ Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου
Μέ λύπην ἐπληροφορήθημεν τήν ἀπόφασιν τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος τοῦ Πάπα Βενεδίκτου νά παραιτηθῇ τοῦ Θρόνου του, διότι μέ τήν σοφίαν καί τήν πεῖραν του θά ἠμποροῦσε νά προσφέρῃ ἀκόμη πολλά εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί εἰς τόν κόσμον.
Ὁ Πάπας Βενέδικτος ἔβαλεν ἀνεξίτηλον τήν σφραγῖδα του εἰς τήν ζωήν καί τήν ἱστορίαν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ὄχι μόνον μέ τήν σύντομον παπωσύνην του ἀλλά καί μέ τήν ὅλην μακράν προσφοράν του ὡς θεολόγου καί Ἱεράρχου τῆς Ἐκκλησίας του, καί μέ τό πανθομολογούμενον κῦρος του.
Τά συγγράμματά του θά ὁμιλοῦν ἐπί μακρόν διὰ τήν βαθεῖαν θεολογικήν του κατάρτισιν, διὰ τήν γνῶσιν τῶν Πατέρων τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας, διὰ τήν ἐπαφήν του μέ τήν σύγχρονον πραγματικότητα, διὰ τό ζωηρόν ἐνδιαφέρον του διὰ τά προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡμεῖς οἱ Ὁρθόδοξοι θὰ τόν τιμῶμεν πάντοτε ὡς φίλον τῆς Ἐκκλησίας μας καί πιστόν ὑπηρέτην τῆς ἱερᾶς ὑποθέσεως τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως καί θά χαίρωμεν πληροφορούμενοι διὰ τήν καλήν του ὑγείαν καὶ τήν παραγωγικήν θεολογικήν του ἐργασίαν.
Προσωπικῶς θά ἐνθυμούμεθα μέ συγκίνησιν τήν ἐπίσκεψίν του εἰς τήν ἕδραν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρό ἑξαετίας καί πλέον, καθώς καί τάς πολλάς συναντήσεις καί τήν καλήν συνεργασίαν πού εἴχομεν κατά τήν διάρκειαν τῆς πρωθιεραρχικῆς του διακονίας.
Εὐχόμεθα ἀπό τοῦ Φαναρίου ὁ Κύριος νά ἀναδείξῃ ἄξιον διάδοχόν του ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης καί νά συνεχισθῇ καί μετ’ αὐτοῦ ή κοινή πορεία μας πρὸς τήν τῶν πάντων ἕνωσιν εἰς δόξαν Θεοῦ.
11 Φεβρουαρίου 2013
Η γιορτή του αγίου Βαλεντίνου και η Αγάπη του Χριστού
Κατά
πως φαίνεται ο πιο γνωστός «άγιος» στον χριστιανικό κόσμο, και όχι
μόνο, είναι ο «άγιος Βαλεντίνος». Η δε 14η Φεβρουαρίου, ημέρα κατά την
οποία εορτάζει, έχει ορισθεί ως «ημέρα των ερωτευμένων», ως γιορτή της
αγάπης και κατ’ εξοχήν αφορά την αγάπη εκείνη η οποία σχετίζεται με το
γενετήσιο ένστικτο. Μια αγάπη η οποία μάλλον και αυτή έχει αναχθεί σε
ένστικτο και έτσι γιορτάζεται.
Οι περισσότεροι θα πουν
πως είναι και αυτή μια γιορτή που καθιέρωσε το εμπόριο. Ουσία όμως έχει
ότι ακολούθησε ο κόσμος τους εμπόρους και δέχθηκε την εμπορευματοποίηση
του έρωτα, της αγάπης.
Αναρωτιέμαι, τι νόημα έχει αυτή η γιορτή!
Φτάνει μια μέρα το χρόνο να είναι αφιερωμένη στην αγάπη; Εκτός κι αν
αποτελεί η γιορτή αυτή, μνήμη αγάπης. Είναι δηλαδή κάτι σαν επέτειος. Κι
αν είναι έτσι, τότε μιλάμε για κατάντημα! Κατάντημα οδυνηρό, ιδιαίτερα
για εμάς τους χριστιανούς όλους, ανεξαρτήτως δόγματος.
Όσοι
πιστεύουμε στο Χριστό θα έπρεπε κάθε στιγμή της ζωής μας να ήταν γιορτή
αγάπης. Τι έχει πει ο ίδιος ο Κύριος; «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα
αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγά¬πη¬σα υμάς ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους.
εν τούτω γνώ¬σονται πάντες ότι εμοί μα¬θη¬ταί έστε, εάν αγάπην έχητε εν
αλλήλοις.»(Ιωαν.13, 34-35).
Η αγάπη του Χριστού είναι ανιδιοτελής, ανεξάντλητη, διαρκής, θυσιαστική, «ου ζητεί τα εαυτής».
Αν
αυτή η αγάπη υπήρχε στον κόσμο, τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Και τότε η αγάπη θα γιορταζόταν ως βίωμα και όχι ως μνήμη.
Έχει
δυσκολίες όμως αυτή η αγάπη, η αγάπη του Χριστού, γιατί είναι «βωμός»
και χρειάζεται να γίνονται και κάποιες θυσίες, που είναι δύσκολο ο
άνθρωπος, που διαπαιδαγωγείται με κέντρο το «εγώ» να κάνει. Ξεχνάμε
όμως, πως ότι θυσιάσουμε εμείς στο «βωμό» της αγάπης για άλλους, θα
βρεθούν κάποιοι άλλοι, που θα κάνουν και για μας.
Μακάρι να
καταφέρουμε να αποκτήσουμε την πραγματική αγάπη. Την αγάπη που δίδαξε ο
Χριστός με την ενανθρώπησή Του, την Σταύρωση και την Ανάστασή Του.
Τότε
θα καταλάβουμε πως ξεπερνιέται η όποια κρίση, πως η κοινωνία σταματάει
να είναι «ζούγκλα», πως βασιλεύει το χαμόγελο και η αισιοδοξία στον
κόσμο!
Αρχιμανδρίτης
Γεράσιμος Φραγκουλάκης
4/2/13
Botschaft zum 50. Jahrestag der Gründung der Griechisch-Orthodoxen Metropolie von Deutschland
„Darum, meine geliebten Brüder, nach denen ich mich sehne, …
Freut euch im Herrn zu jeder Zeit!
Noch einmal sage ich euch: Freut Euch!“
(Phil 4,1.4)
Liebe orthodoxe Christen in Deutschland,
vor
fünfzig Jahren, am 5. Februar 1963, verabschiedete die Synode des
Ökumenischen Patriarchates den Beschluss zur Gründung der
Griechisch-Orthodoxen Metropolie von Deutschland. Seit jenem Tag
existiert unsere Metropolie und mit dem Segen unserer Mutterkirche wurde
die orthodoxe Präsenz in Deutschland in der zweiten Hälfte des 20.
Jahrhunderts auf neuen soliden Grundlagen neu organisiert.Den
Anlass für dieses erstaunliche Ereignis bot die Niederlassung von
Tausenden griechischer Arbeiter in diesem Land. Ebenso wie Arbeitnehmer
aus anderen Ländern waren sie der Einladung der damaligen westdeutschen
Regierung gefolgt, dem Arbeitskräftemangel im Aufbruch der
Nachkriegszeit abzuhelfen. Die sogenannten Gastarbeiter haben ihr
Vaterland auf der Suche nach einer besseren Zukunft für sich selbst und
ihre Familien verlassen. Niemand hat damals die Dynamik dieser
„Verpflanzung“ vorhersehen können. Was als bittere Not begann, wurde
schöpferisch gestaltete Realität. Damals sind wir mit einem einzigen
Koffer, in dem nur das Allernotwendigste Platz gefunden hatte, nach
Deutschland gekommen, haben Notquartiere bezogen und mussten uns
anstrengen, wenn wir irgendwo einem Gottesdienst beiwohnen wollten. Eine
Handvoll Priester ohne Gotteshäuser, ohne Ausstattung, Kirchengemeinden
ohne festen Standort – das war der Anfang.Heute
können wir sagen, dass wir uns eingerichtet haben, unter angemessenen
Bedingungen leben und den nachfolgenden Generationen die Möglichkeit
bieten, unser Werk fortzuführen. Ein besonderes Merkmal unserer
Verwurzelung und unseres Gedeihens hier ist der Umstand, dass wir in den
wichtigsten Städten Deutschlands eigene Gotteshäuser und
Gemeindezentren besitzen. Fast überall dort, wo orthodoxe Christen
wohnen, können sie am liturgischen Leben der Kirche, insbesondere an der
Feier der Göttlichen Liturgie und dem Vollzug der übrigen Sakramente,
teilnehmen. Wir haben, wie ich zu sagen pflege, Orte geschaffen, die
eine kleine Heimat für uns sind. Und wenn wir an die dabei aufgetretenen
Schwierigkeiten der Vergangenheit und der Gegenwart denken, dann ist es
keine Übertreibung zu sagen, dass all das ein Wunder ist. Es ist ein
Wunder, das wir der Liebe Gottes, die uns all das geschenkt hat, aber
auch der Liebe unzähliger namentlich bekannter und unbekannter Menschen
verdanken, die uneigennützig und opfermutig dazu beigetragen haben.Mit
diesem Schreiben möchte ich dem Herrn der Herrlichkeit dafür danken,
dass er es möglich gemacht hat, dass aus Bitterem Süßes wurde und aus
Migranten gleichberechtigte Bürger, und dass wir weiterhin Zeugnis von
unserem orthodoxen Glauben im Herzen Europas ablegen können. Ich möchte
Euch allen von Herzen aufrichtig danken, die Ihr von der ersten Stunde
an bis heute in diesem Weinberg des Herrn in Deutschland mitgewirkt und
moralische und materielle Unterstützung gewährt habt. Einen besonderen
Dank schulde ich auch unseren Schwesterkirchen in diesem Land dafür,
dass sie uns tatkräftig zur Seire gestanden haben: mit Gebäuden, mit
Geld, mit Rat und Tat. Ich bete für die gottgefälligen Seelen derer, die
nicht mehr unter uns weilen und ihre Ruhe in heimischer Erde oder auf
den Friedhöfen unserer neuen Heimat gefunden haben. Ich bitte Gott und
bete zu ihm, dass er die nunmehr gelegten Grundlagen unserer Kirche in
Deutschland segne, damit sie bewahrt bleibe, wachse und stets ein
Zufluchtsort des Glaubens, der Hoffnung und der Liebe für jedes ihrer
Glieder und für jeden Menschen guten Willens bleibe. In Zeiten der
Entheiligung und der Gottverlassenheit möge sie die Schönheit der
Heiligkeit, die verwandelnde Kraft der christlichen Liebe und
Solidarität, die Wertschätzung der menschlichen Person und den Sinn des
Lebens in Erinnerung rufen und schenken. Das
Geheimnis unserer orthodoxen kirchlichen Überlieferung war stets die
Mitmenschlichkeit, die Offenheit, das Mitgefühl und die
Hilfsbereitschaft besonders gegenüber dem ohnmächtigen und gefallenen
Nächsten. Es ist mein Wunsch, dass wir den fünfzigsten Jahrestag der
Gründung unserer Metropolie in diesem Geist feiern. Dies wird in unseren
Gemeinden in familiärer Atmosphäre, kreativ, aber ohne übertriebenen
Aufwand geschehen, ohne jene zu vergessen, die leiden – sei es hier oder
fern von uns. Darüber hinaus beabsichtigt die Metropolie, im Rahmen
unseres Jubiläums einen Bildband herauszugeben, in dem zum ersten Mal
dieses Wunder der orthodoxen Präsenz in Deutschland ausführlich
dargestellt wird.
Euch
allen wünsche ich von Herzen, dass Ihr in der Kirche, unser aller
Mutter, geeint und in jeder Phase eures Lebens froh seid, und euch stets
aller Gaben Gottes erfreut!
Bonn, den 3. Februar 2013
Euer Metropolit
+ Augoustinos von Deutschland
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 50η ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
«Ἀδελφοί μου ἀγαπητοὶ καὶ περιπόθητοι...
νὰ εἶστε πάντοτε χαρούμενοι ἐν Κυρίῳ·
καὶ πάλι θὰ τὸ πῶ νὰ εἶστε χαρούμενοι»
(Φιλ. 4, 1.4)
Ἀγαπητοί μου Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι τῆς Γερμανίας,
πρὶν ἀπὸ 50 χρόνια, τὴν 5η Φεβρουαρίου 1963, ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐξέδωσε τὸν ἱδρυτικὸ τόμο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γερμανίας. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἡ Μητρόπολή μας ἀπέκτησε ὑπόσταση καὶ μὲ τὴν εὐλογία τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας μας συγκροτήθηκε σὲ νέες στέρεες βάσεις ἡ ὀρθόδοξη παρουσία στὴ Γερμανία μετὰ τὰ μέσα τοῦ 20οῦ αἰώνα.
Ἀφορμὴ γιὰ τὸ καταπληκτικὸ αὐτὸ γεγονὸς στάθηκε ἡ ἐγκατάσταση ἐδῶ χιλιάδων Ἑλλήνων ἐργατῶν, οἱ ὁποῖοι μαζὶ μὲ ἐργάτες ἀπὸ ἄλλες χῶρες, δέχθηκαν τὴν πρόσκληση τῆς τότε Δυτικῆς Γερμανίας νὰ ἐνισχύσουν τὸ ἐργατικὸ δυναμικό της στὴν κρίσιμη μεταπολεμικὴ ἐποχή. Οἱ λεγόμενοι Gastarbeiter ἐγκατέλειψαν τὴν πατρίδα ἀναζητώντας ἕνα καλύτερο μέλλον γιὰ τοὺς ἴδιους καὶ τὶς οἰκογένειές τους. Κανεὶς τότε δὲν μποροῦσε νὰ προβλέψει τὴ δυναμικὴ αὐτῆς τῆς μεταφύτευσης. Αὐτὸ ποὺ ξεκίνησε ὡς πικρὴ ἀναγκαιότητα, κατέληξε νὰ εἶναι πιὰ μιὰ δημιουργικὴ πραγματικότητα. Ἤρθαμε τότε στὴ Γερμανία μὲ μία βαλίτσα στὸ χέρι, στὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε χῶρος παρὰ μόνο γιὰ τὰ στοιχειώδη, κατοικούσαμε σὲ πρόχειρα καταλύματα καὶ ὁ ἐκκλησιασμός μας ἦταν πραγματικὸ κατόρθωμα. Μιὰ χούφτα ἱερεῖς, δίχως ναούς, δίχως μέσα, καὶ μιὰ Ἐκκλησία διαρκῶς ἐν κινήσει.
Σήμερα μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι στήσαμε πλέον τὴ ζωή μας, ζοῦμε ἀξιοπρεπῶς καὶ ἐξασφαλίσαμε στὶς γενιὲς ποὺ ἀκολουθοῦν τὶς δυνατότητες νὰ προκόψουν. Ὁρόσημο τοῦ ριζώματος καὶ τῆς καρποφορίας μας ἐδῶ ἀποτελεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουμε πλέον ἰδιόκτητους ναοὺς καὶ πνευματικὰ κέντρα στὶς κυριώτερες πόλεις τῆς Γερμανίας. Ἡ θεία Λειτουργία καὶ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας τελοῦνται σχεδὸν παντοῦ, ὅπου ὑπάρχουν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Δημιουργήσαμε, ὅπως συνηθίζω νὰ λέω, μικρὲς πατρίδες. Ἂν ἀναλογιστοῦμε, μάλιστα, τὶς δυσκολίες τόσο τοῦ παρελθόντος ὅσο καὶ τοῦ παρόντος, δὲν θὰ εἶναι ὑπερβολὴ νὰ ἰσχυριστοῦμε πὼς πρόκειται γιὰ ἕνα θαῦμα. Ἕνα θαῦμα ποὺ ὀφείλεται στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς χάρισε τὰ πάντα, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀγάπη μυριάδων ἀνθρώπων, ἐπωνύμων καὶ ἀνωνύμων, ποὺ συνέβαλαν μὲ ἀνιδιοτέλεια καὶ αὐτοθυσία στὸ ἐκκλησιαστικὸ ἔργο.
Μὲ τὸ γράμμα μου αὐτὸ θέλω νὰ δοξολογήσω τὸν Κύριο τῆς δόξης γιὰ τὴν εὐκαιρία ποὺ μᾶς ἔδωσε νὰ μετατρέψουμε τὸ πικρὸ σὲ γλυκύ, ἀπὸ ἀπόδημοι νὰ γίνουμε μόνιμοι καὶ ἰσότιμοι πολίτες καὶ νὰ συνεχίσουμε νὰ δίνουμε τὴν ὀρθόδοξη μαρτυρία στὸ κέντρο τῆς Εὐρώπης. Θέλω νὰ ἐκφράσω βαθιὰ εὐγνωμοσύνη καὶ πηγαία εὐχαριστία σὲ ὅλους ἐσᾶς, ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη ὥρα ἕως σήμερα σταθήκατε συνεργάτες καὶ συμπαραστάτες, ἠθικὰ καὶ ὑλικά, στὸν ἀμπελώνα τοῦ Κυρίου στὴ Γερμανία. Ἰδιαίτερη εὐχαριστία ὀφείλω καὶ στὶς ἀδελφές μας Ἐκκλησίες τῆς χώρας αὐτῆς, ποὺ μᾶς βοήθησαν ἔμπρακτα: κτηριακά, οἰκονομικὰ καὶ συμβουλευτικά. Προσεύχομαι γιὰ τὶς θεοφιλεῖς ψυχὲς ὅσων δὲν βρίσκονται πλέον ἀνάμεσά μας καὶ ἀναπαύονται εἴτε στὰ πάτρια χώματα εἴτε στὰ κοιμητήρια τῆς νέας πατρίδας μας. Εὔχομαι καὶ προσεύχομαι νὰ εὐλογήσει ὁ Θεὸς τὶς ὑποδομὲς τῆς Ἐκκλησίας μας στὴ Γερμανία, νὰ διατηρηθοῦν, νὰ αὐξηθοῦν καὶ νὰ ἀποτελοῦν πάντοτε καταφύγιο πίστης, ἐλπίδας καὶ ἀγάπης γιὰ κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ γιὰ κάθε ἄνθρωπο καλῆς θελήσεως. Νὰ ὑπενθυμίζουν καὶ νὰ προσφέρουν, στοὺς καιροὺς τῆς ἀποϊεροποίησης τῶν πάντων καὶ τῆς ἐγκατάλειψης τοῦ Θεοῦ, τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἁγιότητας, τὴ μεταμορφωτικὴ δύναμη τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης καὶ ἀλληλεγγύης, τὴν καταξίωση τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου καὶ τὸ νόημα τῆς ζωῆς.
Τὸ μυστικὸ τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιαστικῆς παράδοσής μας ἦταν ἀνέκαθεν ἡ ἁπλότητα, ἡ ἀνθρωπιά, ἡ ἀνοιχτὴ ἀγκαλιά, ἡ συμπάθεια καὶ ἡ συμπαράσταση ἰδίως στὸν ἀδύναμο καὶ πεσμένο συνάνθρωπο. Μ᾽ αὐτὸ τὸ πνεῦμα θὰ ἤθελα νὰ γιορτάσουμε καὶ τὴν 50ὴ ἐπέτειο τῆς ἱδρύσεως τῆς Μητροπόλεώς μας. Νὰ γιορτάσουμε οἰκογενειακά, στὶς κατὰ τόπους ἐνορίες μας, μὲ ἔμπνευση ἀλλὰ καὶ λιτότητα, μὴ ξεχνώντας ὅσους ὑποφέρουν δίπλα ἢ μακριά μας. Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολή μας σκοπεύει ἐξάλλου, στὰ πλαίσια τοῦ ἰωβηλαίου μας, νὰ ἐκδώσει ἕνα σεμνὸ Λεύκωμα, στὸ ὁποῖο γιὰ πρώτη φορὰ θὰ καταγραφεῖ, μὲ λιγότερο λόγο καὶ περισσότερες εἰκόνες, τὸ θαῦμα τῆς ὀρθοδόξου παρουσίας στὴ Γερμανία.
Ἀπὸ καρδιᾶς εὔχομαι σὲ ὅλους σας νὰ εἶστε ἑνωμένοι στὴ Μητέρα Ἐκκλησία μας, χαρούμενοι σὲ κάθε βῆμα τῆς ζωῆς σας καὶ νὰ ἔχετε πάντοτε ὅλα τὰ καλὰ τοῦ Θεοῦ!
Βόννη, 3 Φεβρουαρίου 2013
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
+ ὁ Γερμανίας Αὐγουστῖνος
GRUSSWORT ZUR BEGRÜSSUNG VON PATRIARCH IRINEJ VON SERBIEN
von Metropolit Augustinus von Deutschland, Vorsitzender der orthodoxen Bischofskonferenz in Deutschland
Μακαριώτατε!
Es
ist mir eine besondere Ehre, Sie heute im Namen der Orthodoxen
Bischofskonferenz in Deutschland (OBKD) zu begrüßen und Sie in diesem
schönen Land willkommen zu heißen. Ich tue dies gemeinsam mit jenen
Mitbrüdern im bischöflichen Dienst, die heute hier anwesend sind; ich
grüße Sie aber in gleicher Herzlichkeit auch im Namen jener, denen es
nicht möglich war, kurzfristig andere übernommene Verpflichtungen
abzusagen.
Jedes
Kommen eines Vorstehers unserer Mutterkirchen ist ein besonderes
Ereignis im Leben unserer Gemeinden und unserer Diözesen. Ihr heutiger
Besuch macht da keine Ausnahme. Was ihn jedoch in spezieller Weise
auszeichnet, ist, dass Sie selbst in diesen Tagen ganz direkt und
persönlich die Verantwortung für Ihre Gemeinden und Ihre Gläubigen in
Deutschland wahrnehmen. Dies zeigt, welch wichtige Diözese Ihr Bistum in
diesem Land darstellt. Dies gilt – mutatis mutandis – übrigens für alle
orthodoxen Diözesen dieses Landes, die ausnahmslos eine besondere
Bedeutung für die bereits erwähnten Mutterkirchen haben.
Woran
liegt das? Zum einen sicherlich an der starken zahlenmäßigen Präsenz
orthodoxer Christen unterschiedlicher Nationalität in Deutschland, die
seit vielen Jahren und Jahrzehnten hier leben.
Zum
anderen liegt es meines Erachtens aber auch an der besonderen Rolle,
die Deutschland in einem zusammenwachsenden Europa spielt. Das Land, das
für den 2. Weltkrieg und seine schrecklichen Folgen verantwortlich war,
das also auch die Teilung Europas auslöste, war dann jenes, das am
Meisten unter dieser Teilung zu leiden hatte. Und es wurde zu jenem
wiedervereinten Land, das sich als Motor des neuen Europas versteht.
Kleine
Schrauben oder Ventile dieses Motors sind auch wir, die Orthodoxen
Christen dieses Landes. Vielleicht lässt sich mit diesem Bild die
Bedeutung unserer Präsenz hierzulande andeuten.
Es
geht uns ja um viel mehr als um eine gute Organisation unserer
Kirchengemeinden, um den Bau oder Ankauf von Gotteshäusern, um
schulische und außerschulische religiöse Bildung, um diakonisches
Handeln oder um kulturelle Aktivitäten.
Das
ist alles wichtig und richtig. Es geht aber um mehr! Im Herzen Europas,
im Land der Aufklärung und der Reformation, möchten wir Zeugen der
orthodoxen Einheit im Glauben und der lebendigen Tradition der einen
Kirche Jesu Christi sein, miteinander, nicht nebeneinander!
Das
ist unsere Aufgabe in diesem Land. Diesem Ziel dient die Orthodoxe
Bischofskonferenz. Bischof Lavrentije, welcher der erste Bischof der
serbischen Diözese hier war, pflegte zu sagen, dass es ganz sicher der
Plan Gottes war, dass die so genannten Gastarbeiter nach Deutschland
kamen und die Orthodoxie „mitbrachten“.
Mit
Bischof Lavrentije und mit seinem Nachfolger, Bischof Konstantin, haben
wir in den vergangenen Jahrzehnten an dieser Aufgabe der glaubwürdigen
orthodoxen Präsenz erfolgreich zusammengearbeitet. Die Tatsache, dass es
heute eine Orthodoxe Bischofskonferenz in Deutschland gibt, ist
einerseits natürlich der Beschluss unserer Mutterkirchen, den sie in
Chambésy gefasst haben. Zum Anderen ist er das Ergebnis dieser guten
innerorthodoxen Zusammenarbeit.
Wir
sind EINE Kirche, Eure Seligkeit, und dies versuchen wir zu leben, zu
demonstrieren, ja auch zu feiern. Und wo es uns nicht gelingt, dies
unseren Partnern in der hiesigen Gesellschaft, in den Kirchen oder im
Staat nahezubringen, werden wir uns in den künftigen Jahren noch mehr
anstrengen. Helfen Sie uns dabei, Μακαριώτατε!
Wir
sind EINE Kirche und deshalb sind die Sorgen einer Diözese die Sorgen
aller Diözesen. Aber auch die Freude einer Diözese ist die Freude aller
Diözesen. In diesem Sinn freuen wir uns, dass Sie heute hier sind!
Herzlich willkommen!
1/2/13
Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ
![]() |
Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης μας κ. Αυγουστίνος προσφωνεί τον Μακαριότατο Πατριάρχη Σερβίας κ. Ειρηναίο. Δεξιά ο Σεβασμιότατος κ. Σεραφείμ, του Πατριαρχείου Ρουμανίας. |
Την Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013 επισκέφθηκε την έδρα της Σερβικής
Επισκοπής Γερμανίας, στο Σερβικό Μοναστήρι στην πόλη Hildesheim, της
Κάτω Σαξωνίας.
Την Παρασκευή 1η Φεβρουαρίου 2013, τελέσθηκε στο εν λόγω Μοναστήρι,
Πατριαρχική Θεία Λειτουργία. Με τον Πατριάρχη συλλειτούργησαν ο
Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αυγουστίνος, του Οικουμενικού
Πατριαρχείου και ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης κ. Σεραφείμ, του
Πατριαρχείου Ρουμανίας.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιότατος κ. Αυγουστίνος προσφώνησε τον Μακαριότατο εκ μέρους της Ορθοδόξου Επισκοπικής Συνελεύσεως Γερμανίας,
της οποίας είναι πρόεδρος.
Τον Μητροπολίτη Γερμανίας κ. Αυγουστίνο συνόδευαν και έλαβαν μέρος και
στην Θεία οι Αρχιμανδρίτες π. Εμμανουήλ Σφιάτκος, από το Βερολίνο και ο π.
Γεράσιμος Φραγκουλάκης από την ενορία μας.
Παρόντες ήταν Σέρβοι κληρικοί απ’ όλη τη Γερμανία.
Το Σάββατο θα λειτουργήσει ξανά στο Μοναστήρι και θα έχει συναντήσεις με Σέρβους Ορθοδόξους και όχι μόνο.
Την Κυριακή ο Πατριάρχης Σερβίας θα επισκεφθεί την σερβική ενορία της
Στουτγάρδης όπου θα λειτουργήσει και το απόγευμα της ίδιας ημέρας θα
επιστρέψει στην έδρα του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)